door Eelco Brinkman: Elburg is een bezienswaardig vestingstadje, gelegen aan het Veluwemeer. Omringd door prachtige wallen, visrijke grachten en brokkelige stukken stadsmuur, is er van de oude stadskern nog veel bewaard gebleven, waardoor vele toeristen de Hanzestad met een bezoek vereren. De blikvanger van het oude stadje is de monumentale Vispoort. In een meer recent verleden had tevens de plaatselijke Elburger Sportclub aantrekkingskracht. In de periode 1994 tot 1998 werd vier seizoenen onafgebroken op het hoogste niveau gespeeld. De sportieve opmars Jarenlang bivakkeerde Elburger SC vrij anoniem in de derde klasse. In 1989 promoveerde de Veluwse ploeg eindelijk naar de 2e klasse, hoofdzakelijk met veelbelovende talentvolle spelers uit eigen gelederen. De sportieve ambities kenden geen grenzen en onder leiding van Dick Kroon (eerder succesvol bij DOS Kampen) klopten de Elburgers een aantal keren nadrukkelijk op de deur van de 1e klasse, destijds het hoogste niveau. In 1991 werd het beslissingsduel om promotie tegen DVS '33 uit Ermelo met 3-0 verloren. Met dezelfde cijfers gingen de blauw-witten in 1993 ten onder in het promotieduel tegen Volendam. 

Professionalisering
Naast de sportieve opleving deed een verdere professionalisering van de organisatie zijn intrede. Er werden met succes nieuwe financiële bronnen aangeboord. Begin jaren '90 werd het initiatief ontwikkeld om meer op het gebied van sportsponsoring te gaan doen. Voorheen werden de enige inkomsten uit die activiteiten vergaard door een aantal reclameborden langs het hoofdveld en enkele advertenties in het clubblad. Er werd besloten om een sponsorcommissie in het leven te roepen. Door deze koerswijziging werd de vereniging steeds meer als een 'bedrijf' geleid, hetgeen een cultuuromslag betekende. Vele zaken kregen een meer professioneel karakter (o.a. introductie presentatiegids) en met de financiële ondersteuning van diverse bedrijven werd de basis gelegd om te kunnen acteren op het hoogste niveau. Volgens voorzitter Teun Hoogendoorn, in de glorietijd tevens invloedrijk sponsor, kenden de ambities destijds geen grenzen en werden 'buitenlanders' gehaald, die een duidelijke meerwaarde hadden voor het elftal. De eigen jeugdspelers ontwikkelden zich in de schaduw van de vedetten. De promotie naar de top van het zaterdagvoetbal was dan ook de meest logische laatste stap vooruit. Op 14 mei 1994 werd geschiedenis geschreven door kampioen te worden van de oostelijke tweede klasse onder leiding van trainer Ype Hamming. Na de promotie meldden zich veel spelers aan om op het hoogste niveau te spelen, waaronder de veelscorende kopsterke centrumspits Arjan Louwen, die later als goalgetter furore zou maken bij de topamateurclubs Spakenburg, VVOG en Be Quick '28, en Nico Konjanan, beiden afkomstig van FC Zwolle. Elburger SC kende met spelers in de gelederen als Gerrit Visscher, Fred Leusink, Eddy Smook, Sjoerd van der Heide, Ren‚ Stuurop en Tonnie Krijn een alleszins verdienstelijk debuut in de top van het zaterdagvoetbal met een 7e plaats. Het voetbal was technisch verzorgd en attractief met een sterke as.

Sportieve successen
Sportieve hoogtepunten in het debuutjaar waren de twee overwinningen op de latere landskampioen IJsselmeervogels. In Elburg werd de roemruchte club met 2-1 verslagen, maar de grootste stunt leverde het team van trainer Ype Hamming met een legendarische 0-1 zege in Spakenburg. De beide overwinningen kregen vooral betekenis, omdat in de gehele competitie IJsselmeervogels verder ongeslagen bleef. Een seizoen later, met nieuweling Maurice Pot (ex FC Zwolle), werd klassenbehoud veilig gesteld. Arjan Louwen vestigde dat seizoen met 16 doelpunten de aandacht, maar bleef de Elburgers nog een volgend jaar trouw. In het seizoen 1996/'97 werd de hoofdklasse ingesteld en Elburger SC was daarin van de partij onder leiding van de nieuwe oefenmeester Lucas Voorn. Aanvankelijk had de Gelderse ploeg moeite zich staande te houden, maar dankzij een formidabele eindsprint, die overigens net niet werd beloond met een periodetitel, eindigden de Elburgers keurig op de 7e plaats in de eindrangschikking. Wedstrijd van het jaar was de onvervalste streekderby tegen WHC uit Wezep, maar ook de 1-0 winst op afdelingskampioen VVOG uit Harderwijk was een sportief hoogtepunt. De ambitie was om een stabiele hoofdklasser te worden. Het vertrek van de veelscorende spits Arjan Louwen naar sv Spakenburg was echter een gevoelige aderlating voor het elftal. Louwen kon met een individuele actie beslissend zijn en stond als afmaker dikwijls op de goede plek. In 1998 was degradatie onontkoombaar. De selectie werd het gehele seizoen geconfronteerd met langdurige blessures en schorsingen. Door de vele nederlagen kwam het elftal in een neerwaartse spiraal terecht. Ook een tussentijdse trainerswisseling leverde niet het gewenste schokeffect voor handhaving. Na de degradatie probeerde Elburger SC het verloren gegane terrein direct te herwinnen. In 1999 kwam promotie in zicht, maar het beslissende duel tegen Strijen werd jammerlijk met 0-1 verloren. In 2003 volgde degradatie naar de 2e klasse en dit jaar werd zelfs degradatie naar de 3e klasse een feit, terwijl het een feestelijk jaar had moeten zijn vanwege het 60-jarig jubileum van de vereniging.

Toekomstperspectief
Voor Elburger SC is er wel degelijk toekomstperspectief. Er is een professioneel Jeugdbeleidsplan vastgesteld, hetgeen moet leiden tot een betere doorstroming van talentvolle jeugdspelers naar de hogere selectie-elftallen. Een voetbalschool onder leiding van Dick Kroon geeft de jeugd op woensdagmiddag een ideale gelegenheid om vrijblijvend kennis te maken met de voetbalsport. Onder het motto 'wie de jeugd heeft, heeft de toekomst' ligt er een degelijk fundament voor de vereniging. Door het investeren in een gezonde jeugdopleiding krijgt de club een herkenbaar gezicht, dat van belang is voor het behoud van het eigen karakter en identiteit. Op middellange termijn wordt een terugkeer naar de eerste klasse nagestreefd met zoveel mogelijk eigen spelers. Voorzitter Hoogendoorn verwoordt het treffend: ,,De club moet weer een vereniging worden''. Jean-Paul Weeda, huidig bestuurslid, vult hem aan: ,,Het bestuur geeft de richting aan, maar het zijn de leden die inhoud geven aan het verenigingsgevoel''.
Deze woorden zijn inmiddels omgezet in daden, want dankzij de inzet en zelfwerkzaamheid van vele vrijwilligers wordt de accommodatie drastisch vernieuwd. Ook de in het kader van het 60-jarig jubileum georganiseerde familiedag met allerlei activiteiten was een groot succes.

Bron: Nederlands Dagblad   < naar boven