Rolf Plender

ELBURG - “Ik praat graag over zaterdag 4 juni 2011. Het was een unieke dag voor de Elburger Sportclub die ik niet snel meer zal vergeten.” Een maand na de succesvol verlopen finale van de nacompetitie tegen Hierden zit Leo Ruyter (62) nog vol van het resultaat. De Elburgers promoveerden naar de 1e klasse en dat was een daverende verrassing. “Zelfs de meest pessimistische supporters zagen die middag aankomen dat het niet meer mis kon gaan.”

Clubverslaggever, organisator van de bingoavonden en kantinemedewerker Ruyter opent deze doordeweekse middag de deur van zijn woning aan de Korte Wijden in Elburg nog voordat de journalist op de bel kan drukken. “Ik zag je al aankomen”, luidt de (logische) verklaring. “In de woonkamer gaat het gesprek direct over de ‘belangrijkste bijzaak in het leven’, namelijk voetbal. “Tegenwoordig heb ik meer dan voldoende tijd om bij ESC achter de schermen actief te zijn, want ik zit in de VUT. Ik heb jaren gewerkt als medewerker vervoer bij Wartsila in Zwolle, maar vorig jaar kon ik er met een gunstige regeling uit. Daar heb ik best geluk mee gehad, want anders had ik tot mijn 65e door moeten gaan. Ik kwam korte tijd in een zwart gat terecht, maar dat weet ik nu gelukkig goed op te vullen.”
Laatbloeier
Leo Ruyter was zelf ook als voetballer actief, maar was een laatbloeier. “Pas toen ik op mijn 21e uit militaire dienst kwam ben ik gaan spelen. Dat heb ik een jaar of acht gedaan in lagere elftallen.” Als clubverslaggever kreeg de Elburger het schrijven met de paplepel ingegoten. “Mijn vader was jarenlang correspondent van de Elburger Courant. Dat was in een tijd dat alles nog met de hand geschreven moest worden, want zelfs typemachines waren er niet of nauwelijks. Hij gaf de papieren mee aan een buschauffeur en zo kwam het in Zwolle terecht. Daar haalde iemand van de krant het dan op om het mee te nemen naar het kantoor in Meppel. Dat kun je nu met internet niet meer voorstellen.”
Ruyter schrijft inmiddels al zo’n twintig jaar de wedstrijdverslagen voor ESC. “In de periode 1994 - 1998 had ik veel minder te doen. De club speelde in de hoofdklasse en daar kwam heel veel pers op af. Hoewel ik in principe thuis en uit van de partij ben, mis ik soms een wedstrijd. Links en rechts vraag ik dan informatie, zodat ik toch een verslag kan maken. Meestal schrijf ik het verslag op zaterdagavond. Op maandag begin ik dan met het programmaboekje, want dat doe ik ook. Bij sommige clubs is dat een boekwerk met heel veel advertenties. Respect voor de mensen die dat maken, maar dat vind ik niet nodig. Ik mail het tijdig door naar de drukker en krijg van tevoren nog een proefdruk te zien. Ik ben geen perfectionist, maar heb er een hekel aan als namen foutief geschreven zijn. Daar let ik bij het samenstellen iedere keer heel erg goed op en probeer ik zoveel mogelijk te voorkomen.”
Naast zijn bezigheden voor de plaatselijke voetbaltrots vindt Ruyter ontspanning op de fiets. “Ik rij graag 40 a 45 kilometer op een middag. In het verleden deed ik dat vooral op de racefiets, maar dat is me nu te omslachtig met de kleding en zo. Daarnaast ben ik sinds dit jaar Stadsgids en dat is erg leuk om te doen. Ik ben ondertussen een keer of vijf met een groep toeristen op stap geweest en dat gaat me aardig goed af. Ook mag ik graag radio luisteren en dan vooral naar Radio 2. Ik vind de radio een prachtig medium.”
Even terug naar de afgelopen voetbaljaargang waarin de Elburger Sportclub via de nacompetitie promoveerde. naar de 1e klasse “Het was een ongelooflijk seizoen. Bijna een sprookje. We halen geen spelers bij andere verenigingen op en dat gebeurde vroeger wel. Wat dat betreft hebben we geleerd van het verleden. ESC was een slow starter, maar de tweede helft van het seizoen verliep fantastisch en we verloren alleen nog maar van kampioen Lelystad’67. Toch hadden we de afloop van de derde periode niet in eigen hand en waren afhankelijk van anderen. Zelf wonnen we met 0-3 in Stroe en DFS uit Opheusden verloor van Advendo’57, zodat we alsnog de periodetitel pakten. Het gaf de jongens een ontzettende kick. We hebben sowieso een goede groep met veel talent en een aantal ervaren spelers. De jongens vechten echt voor elkaar en je ziet wat dat opgeleverd heeft. Jammer dat trainer Wout Sleurink vertrokken is, want hij was als een vaderfiguur voor ze. Gelukkig gaf hij het in november al aan, zodat er voldoende tijd was een geschikte opvolger te vinden. Toen we in de nacompetitie in eerste instantie tweemaal van ASV Dronten wonnen kon het niet meer kapot. Niks ten nadele van de andere spelers, naar keeper Frans Koornberg en verdediger Andries van der Beek zijn heel erg belangrijk in het team. Gelukkig spelen ze ook komend seizoen bij ESC.”
Promovendus
Binnenkort gaat het nieuwe seizoen beginnen en het gaat waarschijnlijk een lastig karwij worden voor de promovendus. “Prioriteit nummer 1 is dat we ons handhaven. Dat gaat moeilijk worden, maar ik zie het wel zitten. We zijn weer terug op een niveau waar we als vereniging horen. Met alle respect voor teams als bijvoorbeeld Hulshorst en Vierhouten’82, maar daar horen we eigenlijk niet tegen te spelen. Een paar jaar geleden kon Vierhouten niet op het eigen veld terecht en werd uitgeweken naar Nunspeet. Toen moesten we op een bijveld spelen, terwijl Nunspeet 2 op het hoofdveld actief was. Dat kan eigenlijk niet en is Elburg onwaardig.”
Tegenstanders
ESC kan zich opmaken voor ‘nieuwe’ tegenstanders en als gevolg daarvan een aantal ‘verre’ uitwedstrijden. Leo Ruyter kijkt er naar uit, ondanks het feit dat het soms de hele zaterdag kost. “Ach, afgelopen jaar speelden we, inclusief de nacompetitie, maar liefst dertig wedstrijden, maar dat geeft niet. Supporter ben je en dat word je niet.”
Bron: Veluweland door Barry Wensink